ಸಮಾಜವೆಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ (ಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ನರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿ) ಮತ್ತು ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರತಿಫಲನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ (reflexive capacity). ಹಾಗೆಯೇ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಧರ್ಮ, ವಿಜ್ನಾನ, ತಂತ್ರಜ್ನಾನಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ (creation) ಮನುಶ್ಯರ ಸಮಷ್ಟಿಯ ನೆಲೆಯ (collective premise) ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ. ಇಬ್ಬರು ಹಾಗು ಇಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವಿಸದ್ದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜವಿರಲಾರದು, ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜದ ಈ ಯಾವ ವೈಷ್ಟಿತೆಗಳು ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂಕ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ವೈಷಿಷ್ಟತೆ. ಸಮಾಜಶಾಶ್ತ್ರಜ್ನ George Herbert Meadರವರ ಪ್ರಕಾರ ಜನನ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮನುಶ್ಯನ ಜೈವಿಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯತೆಯು (Biological Frailty) ಉಳಿದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅಧಿಕ. ಈ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇತರ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ ಮತ್ತು ಈ ಅವಲಂಬನೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಬದುಕನ್ನು ಸಹಕಾರದ ನೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜವು ಜೈವಿಕ ದುರ್ಬಲ್ಯತೆ ಒಡ್ಡುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಇತರೆ ಸಹಕಾರ ಕ್ರಿಯಗೆಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸೂಕ್ಶ್ಮ, ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು (every day activities) ಹಾಗೆಯೇನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿಯೇ ಸಮಗ್ರ (macro) ಸ್ವರೂಪದ ಸಂಗತಿಗಳು ಅಂದರೆ ಕುಟುಂಬ, ವಿವಾಹ, ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥೋ-ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ಸಹಕಾರ ನೆಲೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆಗಳೇ ಆಗಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿಯೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಕಸನ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಗಾಗಿಯೇ ಅವುಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಧರ್ಮ, ಪ್ರಭುತ್ವ, ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಲ್ಲದೇ ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲ.ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಾಗಿಯೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹಾಗದರೇ ಅವರನ್ನು ದಮನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದೇಕೆ?
No comments:
Post a Comment